וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל־לִבּ֔וֹ עַתָּ֛ה אֶסָּפֶ֥ה יוֹם־אֶחָ֖ד בְּיַד־שָׁא֑וּל אֵֽין־לִ֨י ט֜וֹב כִּ֣י הִמָּלֵ֥ט אִמָּלֵ֣ט ׀ אֶל־אֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֗ים וְנוֹאַ֨שׁ מִמֶּ֤נִּי שָׁאוּל֙ לְבַקְשֵׁ֤נִי עוֹד֙ בְּכָל־גְּב֣וּל יִשְׂרָאֵ֔ל וְנִמְלַטְתִּ֖י מִיָּדֽוֹ׃
At sinabi ni David sa kanyang puso: “Ngayon ay mapapahamak ako balang araw sa kamay ni Saul. Wala nang mas mabuti para sa akin kundi ang tumakas ako patungo sa lupain ng mga Filisteo; at mawawalan ng pag-asa si Saul na hanapin pa ako sa buong nasasakupan ng Israel, at makatatakas ako mula sa kanyang kamay.”
Rashi
Now I might perish one day. Perhaps he will ambush me and suddenly attack me.1Dovid did not trust Shaul and was convinced that he was laying a trap for him by asking him to remain.—Metzudas Dovid